|
Geschreven door Administrator
|
|
zaterdag 18 december 2010 23:50 |
|
De wintertrainingen zijn weer gestart. De eerste keer dat we in het bos gaan lopen is het prachtig weer. Iedereen is veel te warm aangekleed. Op een gegeven moment loop ik met al die kleding over mijn armen. Ik zie eruit als een wandelende kapstok.Plotseling word ik aangesproken door een heel klein mannetje. Ik moet echt moeite doen om over de berg kleding heen te kijken om hem te zien. Ik zie een heel open gezicht, met een blik van: ‘De hele wereld hoort van mij, maar jou ken ik nog niet in mijn wereld’. Hij kijkt mij vol ondeugende energie aan en vraagt: ‘Loop jij ook hard?’ ‘Nee, vandaag lukt mij dat niet,’ antwoord ik hem. Hij dribbelt van mij weg en ik zie dat zijn vader hem de ruimte geeft om alles te ontdekken wat hij nu kan. En dat straalt dat kind ook helemaal uit. Ruimte, erg veel ruimte… Wat is dat voor ons mensen toch een belangrijke woord. Geen regels en efficiency, maar ruimte. Fysieke en mentale ruimte. En iemand die op afstand vol vertrouwen denkt: het komt goed.
|
